به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از بیبیسی، تاریخ سینما پُر است از پروژههای شکستخورده، اما داستان فیلم «برخورد وفاداریها» (Clash of Loyalties) در عراق سال ۱۹۸۰، فراتر از یک شکست معمولی است؛ روایتی از برخورد میان رویاهای بزرگ یک دیکتاتور با واقعیتهای خشن جنگ.
رویاپردازی در میان میدان مین صدام حسین پس از رسیدن به قدرت در سال ۱۹۷۹، میخواست عراق را به مرکز تولیدات سینمایی جهان تبدیل کند. او میخواست با ساختن فیلمهایی به سبک هالیوود، تصویری میهنپرستانه از عراق به جهان غرب ارائه دهد. با سرازیر شدن دلارهای نفتی، بودجهای معادل ۳۰ میلیون دلار (رقمی نجومی در آن زمان) برای این فیلم کنار گذاشته شد. صدام به عواملش گفته بود: «هر چه لازم است، انجام دهید.»
الیور رید؛ سلاح کشتار جمعی
در صحنه فیلمبرداری بزرگترین کابوس تهیهکنندگان، نه جنگ ایران و عراق، بلکه الیور رید، بازیگر مشهور و جنجالی هالیوود بود. رید که به رفتارهای نامتعارف و نوشیدن بیحدومرز الکل شهره بود، هرجومرجی تمامعیار در بغداد به پا کرد.
لطیف جورفانی، تهیهکننده فیلم، روایت میکند که رید در یک رستوران مجلل، در یک بطری ادرار کرد و از پیشخدمت خواست آن را به میز کناری ببرد و بگوید: «با تعارفات من!». این تنها گوشهای از رفتارهای او بود؛ از مچاندازیهای خشن با محافظان تا آویزان کردن بازیگران دیگر از پنجره طبقه پنجم هتل المنصور! یکی از همکارانش درباره او گفت: «الیور رید خودش یک سلاح کشتار جمعی بود.»
وقتی سینما با واقعیت جنگ تلاقی کرد در حالی که عوامل فیلم در تلاش بودند صحنههای حماسی جنگ جهانی اول را بازسازی کنند، جنگ ایران و عراق آغاز شد. این پروژه در شرایطی فیلمبرداری میشد که به گفته تهیهکننده، «موشکها و بمبهای واقعی در اطراف صحنه منفجر میشدند.»
بازیگران گزارش داده بودند که هنگام ورود به آسمان بغداد، جتهای جنگنده هواپیمای آنها را اسکورت میکردند و فرودها برای جلوگیری از هدف قرار گرفتن توسط پدافند موشکی، در تاریکی مطلق انجام میشد. حتی پلیس مخفی صدام به برخی بازیگران مشکوک شده بود و آنها را به جرم جاسوسی بازجویی میکرد؛ بازیگرانی که تنها با بلوف زدن و ادعای «شام خوردن با صدام حسین» توانسته بودند جان خود را نجات دهند!
پایانی در گاراژ فراموشی
پس از سالها صرف بودجههای سنگین و تحمل خطرات جانی، فیلم نهایتاً تدوین شد. اما تقدیر، پایان دیگری برای این رویای دیکتاتور رقم زده بود. با اشغال کویت در سال ۱۹۹۰ و اعمال تحریمهای سنگین علیه عراق، فیلم برای همیشه به گاراژ شخصی تهیهکننده در حومه لندن تبعید شد.
آنچه قرار بود «بالیوود دجله» و نشانه قدرت سینمای عراق باشد، به فیلمی بدل شد که تنها چند صد نفر آن را دیدند. جورفانی، تهیهکننده این اثر، سالها بعد با حسرت و نگاهی تلخ به آن روزها گفت: «بعد از ۳۰ سال ویرانی، جنگ و کشتار، حالا میفهمم فیلمسازی در برابر آن حجم از ویرانی، واقعاً هیچ بود.»